و در سکوت قیرگون امشب،

نگاه من بس دور و بی انتها

از پس دیدگان محدودم...

براستی باید بین ستاره ها تمییز قرار داد؟!...

نه...! نه...! آنها با هم فرقی ندارند...

از دید محدود من و تو آنها یکی کوچک و یکی بزرگترند...

اما گاهی برای دیده شدن، باید مثل آن ستاره ی بزرگ و چشمک زن

متجلب باشی!... شاعر: سینا

گوشه ی کوچه ی ذهن،

پی آواز کبوتر بودم

ناگهان چشم دلم به سراغ سبزترین سبزه ی خاک معطوف شد...

و در آن تاریکی خاک،

به یاسی رسیدم که بوی صمیمیت می داد...

من در این جهان کبوترها، سبزه ها، یاس ها

آفریده ها

تو را می خوانم

تو را می خواهم... شاعر: سینا

من نمی دانم تا کی باید به فکر سایه های روز و شب باشم؟

نمی دانم تا کی باید شاهد اندوه دل مادرم باشم؟

زندگی زیباست...

حتی با کبودی ها و سایه های تاریکش...

شــــــــــــــــــــــــــاعر: ســـــــینا

صدای مادرم بود،

میان اندیشه ی خیس آسمان

میان شکوه پرواز پرنده

میان اشک های ابر،

درون قلب یخ زده ی سنگ ها

اما نه...

صدای مادرم نبود...

صدای کبوتر می آید... .

شاعر : سینا

من از هیاهوی خیالم به تو پناه می آورم... من از خستگی گذر عقربه ی زمان از تو نشاط می خواهم... من از سکوت تلخ آسمان با صدای تو آرام می شوم... من از ترس لرزش پر های پروانه، به دستان محکم تو می رسم... من از اندوه و اشک های شبانه به امید دیدن تو در رویا، می خوابم... شاعر : سینا